خودداری از خوردن و آشامیدن،اگر بدون قصد قربت باشد،چیزی جز یک پرهیز جسمانی یا عادت روزمره نیست.نیتِ الهی است که، این خودداری ظاهری رابه عبادتی آگاهانه و ارزشمند تبدیل میکندو آن را در شمار طاعات الهی ثبت مینماید.
