خودداری از خوردن و آشامیدن،اگر بدون قصد قربت باشد،چیزی جز یک پرهیز جسمانی یا عادت روزمره نیست.نیتِ الهی است که، این خودداری ظاهری رابه عبادتی آگاهانه و ارزشمند تبدیل میکندو آن را در شمار طاعات الهی ثبت مینماید.
اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید لطفا ابتدا وارد شوید، در غیر این صورت می توانید ثبت نام کنید.