امنیت روانی یعنی اعضای خانواده بتوانند بدون ترس از قضاوت، سرزنش یا بی‌اعتنایی، احساسات و افکار خود را بیان کنند. این امنیت با احترام در گفتار، ثبات رفتاری، پیش‌بینی‌پذیری واکنش‌ها و گوش‌دادن همدلانه شکل می‌گیرد و زیربنای اعتماد، صمیمیت و رشد عاطفی همسر و فرزند است.

خانۀ امن جایی است که احساسات دیده می‌شوند، نه سرکوب. امنیت روانی با همدلی و احترام ساخته می‌شود؛ جایی که همسر و فرزند، خودِ واقعی‌شان را پنهان نمی‌کنند.