خیلی از پدر و مادرها، از سر دلسوزی و برای اینکه بچهشون پیشرفت کنه، ناخودآگاه دست به مقایسه میزنن؛

«همسن تو فلان کارو بلده»،

«ببین دوستت چقدر جلوتره»،

یا «اگه بخوای میتونی مثل اونا باشی».

اما چیزی که معمولاً دیده نمیشه اینه که این مقایسهها، کمکم اضطراب میسازه. بچه مدام نگران میشه که عقبتره، کافی نیست یا باز هم دیگران ازش جلو میزنن. این فشار دائمی، حس ناکامی مزمن میاره؛ حتی وقتی تلاش میکنه، باز حس میکنه به اندازه کافی خوب نیست.

به جای مقایسه با دیگران، بهتره بچه رو با مسیر رشد خودش بسنجیم. پیشرفتهای کوچیکش رو ببینیم، تلاشش رو تحسین کنیم و بهش اطمینان بدیم که ارزشمند بودنش به نتیجه یا مقایسه وابسته نیست. این کار، هم اضطراب رو کم میکنه و هم انگیزه سالم میسازه.

یکی از مشکلاتی که بعضاً در امر تربیت فرزند، والدین با آن روبرو میشوند، مشکل کم رویی ویا خجالتی بودن فرزندشان است.
خجالتی بودن یا کم رویی میتواند

رابطه اجتماعی و معاشرت با مردم در خلقت ووجود انسان نهادینه شده وگریزی از آن نیست؛ معاشرت وهمنشینی در وجود انسانها یک امر فطری است که در سنین مختلف شدت وضعف دارد، مخصوصاً در سنین نوجوانی که نوجوانها

 بدون شک این باور کردنی نیست که کسی ادعا کند

"پدر ومادری را میشناسد که فرزندان خود را دوست ندارند."

زیرادوست داشتن فرزند، امرى غریزى است‏.₍₁₎

ما درمجموعه چند مطلب سلسله مند که تکمیل کننده هم هستند و نوشته پیشرو اولین قسمت از این سلسله مباحث است  سعی بر آن داریم تا به طور تفصیلی بحثی پیرامون اهمیت وتأثیر عدل ومساوات در تربیت فرزندان داشته باشیم،

در چند سال اخیر، مخصوصاً از وقتی که استفاده از شبکه های ماهوارهای در بین خانوادها به یک امر عادی تبدیل شده، اختلافات خانوادگی ومتاسفانه طلاق هم در بین نسلی که از بچگی پای این شبکه ها بودند به یک امر عادی و عاقلانه تبدیل شده.